دانه های شن

danehayeshen — Mon, 18 Aug 2008 11:40:25 GMT

دیرروز هانیه زنگ زد . گفت میخوان تو پارکینگ خونه سنگهای کفشو تعویض کنند

یک ساله که ماشین شکیلا خوابیده گوشه پارکینگ

نمی تونه روشنش کنه ازم خواست برم کمکش کنم

شکیلا برام سخت بود .

هست .

که برم پشت رول ماشینی بشینم که از هر طرفش عطر شکیلا میاد

رفتم

درشو که باز کردم

یاد روزی افتادم که این ماشینو برات خریدم

تو ، ماشین قبلی ات رو می خواستی عوض کنی

خوب یادمه من ویتارا پشنهاد کردم چون ماشین شاسی بلند را دوست داشتم

گفتی رانندگی با شاسی بلند برات سخته

خودت زانتیا پیشنهاد کردی ،

هرگز دوست نداشتم به چیزی که علاقه داری را ازت بگیرم

و عقیده خودمو تحمیل کنم .

گفتم که بهترین انتخابه

از فردا گشتم دنبال یه زانتیای خوب

از یه نمایشگاه تو ولیعصر پیدا کردم

زیتونی رنگ بود با موتور ۲۰۰۰ سی سی صفر کیلومتر

۲۵ تومن

تو ۲۵ میلیون ریختی تو حساب من و من چک دادم و خریدم

قرار شد تا سه چهار ساعت دیگش ماشینو بیارم

نمی تونستم همونطور خالی خالی بیارم

بردم خیابان قطران یه دست رینگ اسپورت اسلاید انداختم روش

اینم هدیه من باشه واسه ماشین نو

اخ مارال شده بود .

اومدم که در خونه ات سر کوچه اتون وایستاده بودی .

وقتی نشستی توش داد زدی .... فلانی : این ماشین چه خوشگله !

می دونستم خوشت میاد . سوئیچ ها رو دادم بهت

گفتی کجا بریم

بی معطلی گفتم دکل

یه جعبه شیرینی هم خریده بودم تا شب که هوا تاریک بشه

کنار دکل روی بام شهر نشستیم و یه جعبه شیرینی را تا دونه آخر خوردیم

من خرده کارا و تجهیزاتشو کامل بهت یاد دادم

اون رینگ های اسپورت اون وقت مثل آئینه برق میزدند

ولی حالا روشون یه وجب خاکه

شکیلا این ماشین هم برات دلتنگ شده

یک ساله برا شکیلا برای فرشتهء من سواری نداده

اینم داره غریبی میکنه

حالا رنگ زیتونی اش ، شده خاکی رنگ

عروسک باگز بانی کوچیک رو داشبورد همونتوری که گذاشته بودی سره جاشه

کنارش توپ گلف خوشبو کننده که الان دیگه ازش بوئی نمیاد

اگه ماشینت خوشبو بووود

عطر تو بود شکیلا

من الان دارم بوی تورو ازش میگیرم .

یادم اومد اون روزی که اومده بودی سرکوچه اداره مون و نشسته بودی توش که من بیام

بارون میبارید من از کنارت رد شدم

اونقدر اونجا منتظر مونده بودی که سرت رو فرمون ماشین خوابت برده بود

من از بیرون شیشه خیس نگاهت کردم چه بارونی بود چه رگباری

بعدش شاکی شدی که چرا رد شدم و بیدارت نکردم چرا ؟

یه نفر منو بیدار کرد

هانیه با نوک انگشتاش به شیشه ماشینت زد و من بخودم اومدم

یادم اومد من برای چه کاری اینجام . رفتم نمایندگی یه نفرو آوردم راهش انداخت

بردم کارواش و حسابی بهش رسیدم بعدش پارکینگ چهار را آبرسان گذاشتم .

شکیلا همه خاطراتت را دوست دارم

danehayeshen — Mon, 07 Jul 2008 07:57:37 GMT

به تو گفتم قبل رفتنت : اگه نباشی یک روز

میمیرم ازپا میافتم

به تو گفتم: خودمو میکشم و پر میزنم تو آسمون

بگو :

گفتم یا نکفتم ! یا نگفتم ؟

به تو گفتم: زنده ام با نفس خیال چشمات

چشات هم تنهام گذاشتن

حالا من موندم و اشک و بغض و آه و تک ستاره سوزونده ام

بگو گفتم یا نگفتم ؟

مگه بهت نگفته بودم بی تو روزگار من تیره و تاره

حالا یادگار من بعد سفر کردن تو طناب داره

دیگه جون نداره دستام آخر قصه رسیده

عطر تو مثل نفس بود واسه این نفس بریده .

کوچه های کاه گلی

danehayeshen — Mon, 19 May 2008 14:57:18 GMT

شهرمون دیوار هاش، در ها، حتی خیابوناش برام پره از تو

باز هم رفتم تو کوچه هایی که باهم اون اول ها می رفتیم

شکیلا تو کوچه های قدیمی را خیلی دوست داشتی

همش میخواستی بریم عصر هاتو کوچه های کاه گلی باهم بگردیم

می گفتی کوچه های قدیمی کاهگلی بهت آرامش میدن

باهات حرف میزنن

با سکوت نجوا می کنن

یادمه حرفای قشنگت که تو کوچه با عشق و اطمینان گوش میکردم

رفته بودم تو یکی از محله های راسته کوچه، اونیکه پشت مسجد انگجی هسش

صداتو می شنیدم - میدیدمت - حست میکردم

یادم افتاد اون وقتا فقط صدای آروم تو بود و صدای نوازش گر قدمهای من و تو

آروم دستامون، که بهم گره میخورد

کوچه کمی تغییر کرده بود

شکیلا خیلی از اون خونه های قدیمی را خراب کردن و جاش آپارتمان زدن

اون جوی وسط کوچه که همیشه جاری بود و بیصدا ،دیگه نیست

روشو سیمان گرفتن

اون مغازه بقالی کوچیک یادته که پیر مردی جلوش نشسته بود

ازپشت عینک زخیمش داشت نگاهمون میکرد

مغازه قدیمی و گفتی هوس کردی بری توی مغازه اش و چیزی بخری

رفتیم مغازه نمدار با بوی خاک

پیرمرده پرسید چی می خوائید و ما موندیم که چی بگیم

واقعا قصد خرید نداشتیم

هاج و واج به هم نگاه کردیم

آخرش هم دو تا نوشابه گرفتیم

مثل بچه مدرسه ای ها همونجا تا آخرش سر کشیدیم

چقدر خندیدیم

که کارمون چقدر مسخره است .

عجبا ! کار ما مسخره نبود اون روزها نعمتی بود که قدرشو نمی دونستیم

شکیلا : اون مغازه دیگه نیست . همون پیر مرد خیلی وقته که مرده

بچه هاش اونجا رو کرده بودن پارکینگ خونه

دلم خیلی گرفت

دلم برات تنگ شد

انقدر تو کوچه پس کوچه های پیچ در پیچ گشتم تا هوا تاریک شد

روی پله سنگی یکی از خونه ها نشستم و آرام آرام به یادت گریستم .

danehayeshen — Wed, 30 Apr 2008 07:14:06 GMT

به می گفت : تنهائی غریب است

ببین با غربش با من چه ها کرد

تمام هستی ام بود و ندانست

که در قلبم چه آشوبی به پا کرد

و او هرگز شکستم را نفهمید

اگر چه تا ته دنیا صدا کرد

danehayeshen — Sun, 23 Mar 2008 10:18:18 GMT

یک روز بیشتر به تحویل سال نو نمانده بود

و بدلیل شلوغی سر گرفتار اموراتی بودم که اواخر سال ۱۳۸۶ حسابی گرفتارم کرده بود .

موبایلم زنگ خورد حین رانندگی بودم

بدون اینکه بتونم به شماره تماس گیرنده نگاه کنم جواب دادم

صدای امیر حسین بود .

امیر دوستم، که به پیشنهاد ۸ ماه پیش من، حالا شوهر شکیلای نازنین بود .

همسر شکیلا بدون اینه بداند شکیلا تمام عشقم بود.

از شنیدن صدایش بعد از ۸ ماه خوشحال شدم و نمیدانم چرا غم نشناخته ای در وجودم پیچید

کسی با نشاط با من تماس گرفته بود و سلام می گفت که معشوقم را به او بخشیده بودم

و او نمیداند من و همسرش شکیلا روزی تمام دنیای هم بودیم

و عشقی که با دم دم نفسها زیسته ایم

گفت برای نوروز به مدت ۲۶ روز به ایران آمده اند .

مشتاق است مرا ببیند . نمی دانستم باید خوشحال باشم یا غمگین

خوشحال که : عشقم را شاید ببینم

یا غمگین که عقل میگوید نباید ببینمش

برای عصر همانروز با امیر قرار گذاشتم عمدا قرار را جائی تعیین کردم که نتواند باشکیلا بیاید .

قهوه خانه سنتی باغلار باغی

عصر امیر آمد، تنها

عطر شکیلا را از او می بوئیدم چشمان خمار عزیزم را با نگاه در چشمان امیر می دیدم

او حرف می زد

و من نا آگاهانه نشانی از عزیزم را در او می جستم

چند ساعتی باهم بودیم و بعد رساندمش در خانه پدرشان .

میگفت در خانه پدری می مانند

شب اش که خانه رسیدم گیج بودم. فشار خونم افتاده بود .

شام نخوردم و همانطور رفتم که مثلا بخوابم

تا صبح میان خواب و بیداری شکیلا را حس می کردم

نمی دانم چرا احساس می کردم بالای سرم ایستاده

تا چشمانم را باز می کردم . . . هیچ کس نبود

تا امروز چند بار رفتم و کمین کردم و از دور عشقم را تماشا کردم .

بدون اینکه او بفهمد .و هر بار ساعتها بغض با من بود

و سر انجام ترکیدن بغض در غروب همانروز کنار دکل .

شکیلا مثل فرشته زیبا بود

زیباتر هم شده ،

چقدر عروسک شدی، گل نازم

danehayeshen — Sat, 23 Feb 2008 04:33:18 GMT

انبوه ناگفته های درون قلبم به بغضم فشار می آورند و فریاد بر می آورند

بنویس

سبک تر میشوی

اما نمی دانم چرا انگشتانم از فرمان نوشتن امتناع می کنند

می خواهم

ولی نمی توانم بنویسم .

danehayeshen — Sat, 05 Jan 2008 15:35:18 GMT

نقش كردم رخ زيباي تو بر خانه دل

خانه ويران شد و آن نقش به ديوار بماند

سلام آشنا ترين غريبه ام . شکیلا جان

اينجا روزها و شبهاي سردي مي گذرانيم اونجا حتما سرد تره

مي گفتي فلاني هواي سردو دوست دارم بهت گفتم .

شكيلا : دوسال كه بگذره حرفتو پس ميگيري

زمستوناي تبريز واقها سرده

گفتي بازم دوست داري .

تنها چيزي بود كه مي ديدم تفاهم نداريم تو سرما رو دوست داشتي من گرما را .

يادمه اولين زمستون شهرمون كه رسيد حرفتو پس گرفتي .

من كه گفتم زمشتوناش مفهوم واقعي داره .الان هم رفتي اون ديار غريب .

اون سرزمين شمالي كه ذاتش سرماست

برات نگرانم شكيلا . نمي تونم كه حالتو بپرسم

خب براي ما هم اينطوري رقم خورد

شكيلا اونروزا فكرشو ميكردي روزي برسه كه حتي از حال هم بي خبر باشيم

روزي برسه كه ندونم گرمته يا سرته شادي يا غمگين خوشي يا ناخوش

ولي دوست دارم همش اولي ها باشي شاد باشي خوش باشي و گرم

يه روز برات شعر فريدون مشيري را خوندم

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم . . .

نذاشتي شعر رو تموم كنم همون اولاش گفتي فلاني نخون ....نخون خوشم نيومد

و دستاتو دراز کردی و کتابو از دستم گرفتی و

دست راستمو با دو دستت تو مشت گرفتی و فشردی گفتی

عشق من و تو مثل آب گذرا نیست

هم این دنیا کنار هم و هم آن دنیا باهم خواهیم بود

باور کردم

باورکردم

دریغا

باور کردم

باور داشتم

شكيلا : دستاي گرمتو هرگز فراموش نمي كنم .

روزهائي كه هميشه دستاي من سرد بود

مي پرسيدي ؟ چرا دستات سرده

زمستونا بهانه داشتم که بگم

چون هواسرده .

هميشه ازم مي پرسيدي چرا دستكش دستت نمي كني

و من مي كفتم باشه اينبار حتما

ولي من هيچ وقت دستكش دستم نكردم و تو

هيچ وقت نفهميدي كه سردي دستاي من از سردي هوا نيست

هروقت مي اومدم ديدنت

از شوق ديدنت . اضطراب شيريني داشتم كه دستام يخ مي كرد

لحظه به لحظه قلبم داغ و داغ تر ميشد

شكيلا :

داغ دلم هنوز تازه است

فصلی را بی تو گذراندم و

نبودی.

danehayeshen — Tue, 01 Jan 2008 15:50:18 GMT

پائیز زرد ، برگ ریزان رفت

اولین پائیزی که بدون شکیلاگذشت

روزهای اخیر کمی کسالت داشتم که اینترنت نیومده بودم

چند نفر از دوستان با لطف و محبت پیام -یا پیام خصوصی یا تلفن

یا به هر شکل ممکن اظهار لطف کرده بودند که

بسیار آرامش بخش بود و تسکین دهنده

امروز وضعیت زیاد مناسبی برای نشستن پشت کامپیوتر ندارم

تا آپ دیگر ....بدرود

danehayeshen — Sat, 24 Nov 2007 19:19:19 GMT

شکیلا :

۷۱ روز از رفتنت گذشت

شکیلا :

برف می باره .دونه دونه

همونطوری که دوست داشتی

شکیلا یک ساعت پیش رفتم قفل کمدو را باز کردم و چند تا از عکسای دونفریمان را نگاه کردم

الان میدونی کدوم جلوی چشامه ؟

همونی که تو بالکن نشستیم و برف مثل امشب می باره و رو منقل داریم کباب می پزیم

تو لوپات از سرما سرخ شده و صورتتو میگیری بالای منقل که گرم بشه

خوب یادمه اونروز هانیه این عکسو گرفت

و چقدر عکس طبیعی بود .به قول خودش شکار کرد

تو بلوز قرمز یقه اسکیتو پوشیدی پالتوتو هم کشیدی رو شونه هات

منم اون کاپشن آبی تنمه و حواسم به چند تا سیخ کبابه که نسوزه

روپنجه هات نشسته بودی

داشتی برام از چکمه هائی حرف میزدی که تو فلکه بازار ولیعصر دیده بودی

یادمه منم داشتم تو ذهنم دو دوتا چهار تا میکردم که برم برات بخرم

سورپریزت کنم

آخرش هم خریدم بااینکه اون موقع ها برام پرداخت پول چکمه ها سنگین بود

ولی خب دیگه

آدم، عاشق دختر یه مایه دار بشه باید خرجشم بکشه

ارزش تو خیلی بیشتر از اینها بود

اون روز همه حقوقمو دادم برات اون چکمه هارو خریدم ولی خیلی خوشحال بودم

خیلی هم راضی

الان شاید بتونم بیست جفت بهتر از اونا را بخرم اما افسوس که

دیگه نیستی

این عکس چقدر خاطره برام زنده کرد

اون شب مهمان خانه ات بودم و امروز فرسنگها دور

اون شب تا نماز صبح پشت پنجره نشستیم و باریدن برفو نگاه کردیم

هی حرف زدیم حرف زدیم و حرف

امروز هم پشت پنجره اتاقم هستم .اما تو نیستی و دارم تو این وبلاگ درد دل میکنم

danehayeshen — Fri, 09 Nov 2007 08:36:38 GMT

تابستان سال ۷۸ بود من و شکیلا با هم قرار گذاشته بودیم. بریم شمال

روز موعود رسید صبح ساعت ۵.۰۰ با ماشین شکیلا بیرون اومدیم

حدود ۱۰ یا ۳۰/۱۰ صبح بود که رسیدیم گردنه حیران اولین نقطه از پهنه ی سبز شمالی

عجیب ، حیران را دوست داشتم هر کی این نام را روش گذاشته به حق بوده

چون از دیدن اون همه زیبائی واقعا آدم حیران میشه

صبحانه را آنجا خوردیم کمی استراحت کردیم و دوباره راه افتادیم

قرار بود تا انزلی بریم و برگردیم که ظهر برای ناهار در انزلی بودیم

نزدیک موج شکن یه غذا خوری بود که غذا های محلی هم داشت

تصمیم گرفتیم غذای محلی بخوریم

چقدر چسبید چقدر دلنشین بود نه شکیلا دلش می خواست برگردیم و نه من

بهم گفت : فلانی حال کردم تا آخرش بریم

گفتم تا کجا

گفت بیا تا آخر شمال بریم می خوام خیلی جاهای شمال را ببینم

جوانی بود و دیوانه سری

خیلی شهرا رفتیم و با هر قدمی که به شهری یا نقطه ای می ذاشتیم

کوله باری از خاطرات بارمون می شد .

ماسوله با خانه های سنگی که تو تن کوه بود .منجیل با درختان زیبای زیتون

رودبار که یاد زلزله اش هنوز تو شهر بو میداد

فومن با کلوچه های سنتی و رامسر با هتل قدیم و . . .

و شکیلای نازم که در همه این لحظه ها کنارم بود

و وجودش نازنینش کنارم حس شیرین خوشبختی را می چشاند

چند روز شمال را حسابی گشتیم تا سر از قائمشهر در آوردیم

اما خاطره ای که تو قائمشهر داشتم خاطره زیاد جالبی نبود

قائمشهر متوجه شدیم که یک ماشین پژو داره تعقیب مان میکنه

از شکیلا خواستم توقف کنه ولی اون قبول نکرد

اصرار داشت که بریم و ارزش درگیری نداره خودشون خسته میشن و می رن

تو پمپ بنزین من پیاده شدم بنزین بزنم

شکیلا رفت از بوفه ای که کنار پمپ بود کمی هله هوله برای راه بخره

که سرنشینان پژو راه شکیلا را سد کردند و احساس کردم مزاحم میشن

مزاحم که نمیشه گفت بی شرفا گیر داده بودن

من که رسیدم دیگه نتونستم حرفا و اهانت ها شونو تحمل کنم

با مشت محکم کوبیدم تو صورت یکی که جلوتر بود

اون زمانها بوکسور بودم

خوب بلد بودم مبارزه کنم

تا دومی بجنبه ضربه چپ محکمی هم زدم ریز چانه اون یکی ،

سومی که پشت فرمان نشسته بود پرید و از پشت گرفت

و دوستش فرصت کرد یک لگد حسابی تو شکمم بزنه

مردمی که اونجا بودن ریختند و سوا کردن و نذاشتن بیشتر ادامه پیدا کنه

شکیلا ترسیده بود ، فرستادم توی ماشین و رفتم سراغشون

و برای چند ساعت دیگه کمی پائین تر از پمپ بنزین قرار گذاشتم .

کفتم بیائین صحبت کنیم ببینیم حرف حسابتون چیه

تو این فاصله یک خانه ای کرایه کردم و شکیلا را فرستاندم داخل خانه

و خودم که از شدت خشم گوشام سوت می کشید خودمو رسوندم سر قرار

همونجا منتظر بودن

اول سعی کردم توضیح بدم کاری را که انجام می دن یک مزاحمته و درست نیست

ولی هرسه نفرشان کله خر تر از این بحثا بودن و مدام میگفتند اون دوست دخترته و ...

کفرم بالا اومد

خون چشمامو گرفته بود

دیگه نمی تونستم جلوی خودمو بگیرم

جای خلوتی بود و کسی نبود که بیاد جلو و مانع درگیر بشه .

اول تشخیص داده بودم که به قول معروف رئیس و قلدر تر کدومشونه

و شروع کردم به زدن چند`ضربه حسابي تو فك و صورتش

تا می تونستیم همدیگرو زدیم .

شکر خدا کم نیاوردم و تونستم حریف هر سه تاشون بشم

ولی خوب سر وصورتمم هم حسابی خونی ومالی شده بود

یکی شون نامردی کرد و چاقو کشید زد به پهلوم كه خورد به بازوي چپم

و قبل از اینکه ضربه بعدی را بزنه تونستم چاقو را از دستش بگیرم

فکر کنم مچ دستش را هم شکستم

دیگه از نا افتاده بودن و من هم همینطور

كه یك کشاورز با تراکتورش داشت از اونجا رد میشد که دید با پسراش اومد جلو

بی شرفا فورا سوار ماشین شدن و در رفتند

خوشحال بودم که تونسته بودم حسابی دفاع کنم

پیر مرد میخواست منو برسونه درمانگاه ولی قبول نکردم و خودم رفتم

بازوی چپم ۶ تا بخیه خورد هنوز جاي زخم را يادگار از اون روز دارم

تو درمانگاه سر و صورتمو شستم

و کمی به سر وضعم رسیدم که وقتي شکیلا ديد وحشت نکنه

ولی بی فایده بود

شکیلا سر خیابون همون خونه ای که کرایه کرده بودم ایستاده بود نگران و مضطرب

و با دیدن من بغضش ترکید زد زیر گریه طفلی خیلی ترسیده بود

قانعش کردم که زخمم جدی نیست

اون شب گل نازم خيلي گريه كرد طفلي ترسيده بود

گفت بسه فلاني دیگه برگردیم ولی من قبول نکردم

گفتم : باید تا آخرش بریم حرفيه كه زديم و بايد پاش وايستيم

فرداش راه افتادیم و رفتیم ساری و گرگان و بعدش هم پارک جنگلی ناهار خوران که واقعا زیبا بود

خاطراتی برامون به یادگاهر ماند که تا آخرین لحظه عمرم فراموشش نمی کنم

و عطر یاد آن لحظه ها را همیشه به مشام دارم